دانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823Introduction and analysis of new back-stories for the story of the Jewish King in Masnavi.معرفی و تحلیل پیش داستان های جدید برای داستان پادشاه جهود مثنوی254210257910.48308/hlit.2015.102579FAنجمهدریدانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه هرمزگان ، ایران.یاسرفراشاهی نژادکارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسیJournal Article20150517 Badiozzaman Forouzanfar cites sources for the story of the Jewish king who killed the Christians, from the first volume of Masnavi, but according to the perspective of intertextuality, new back-stories such as the story of Bolus in the Qisas Al-Anbia, the chough and the owl in Kelile and Demne, Rostam and Sheghad in the Shahnameh and the reconquest of Babylon by Darius in the history of Herodotus, could be cited for this story. The outline of these stories is that someone harms himself to infiltrate the enemy corps and claims to be outcast to destroy them. Also, due to the perspective of intertextuality, similar structure of plots and using the Grimas pattern for the actors, a structural comparison and analysis of these stories can be obtained. By this method, it turns out that this story of the Masnavi, has a repeatative plot and its back-story, was of Herodotus' history which has gradually evolved in various literary and historical texts. بدیع الزمان فروزانفر، مأخذی را برای حکایت آن پادشاه جهود که نصرانیان را می کشت ، از دفتر اول مثنوی نام برده است ، اما با توجه به دیدگاه بینامتنیت، می توان پیش داستانهای جدیدی را چون داستان بولس در قصص الانبیا ، زاغ وبوم در کلیله ودمنه ، رستم وشغاد در شاهنامه و فتح دوباره ی بابل توسط داریوش در تاریخ هرودت ، برای این حکایت یافت . طرح کلی این داستان ها این است که شخصی برای نفوذ در سپاه دشمن به خود آسیب می زند و خود را رانده شده نشان می دهد. و در جمع دشمنان نفوذ می کند تا زمینۀ نابودی آنها را فراهم کند . همچنین با توجه به دیدگاه بینامتنیت ، ساختار مشابه پیرنگ داستانها و استفاده از الگوی گریماس در مورد کنشگرها، می توان مقایسه و تحلیلی ساختاری از این داستان ها به دست داد. با این روش، مشخص گردید که حکایت مذکور از مثنوی ، پیرنگی تکرار شونده و پیش داستان نخست آن ، روایتی از تاریخ هرودت بوده است که به تدریج در متون مختلف ادبی وتاریخی تکامل یافته و کامل ترین نوع آن، در حکایت بوف و زاغ کلیله ودمنه شکل گرفته است.https://hlit.sbu.ac.ir/article_102579_0b748d80f3cef417de581b01f918e545.pdfدانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823Al-Ahmad and His Place in Iran’s Subjective Narrationآسیبشناسی روایت ذهنی در دو داستان آل احمد (مورد مطالعاتی: بچۀ مردم و شوهر آمریکایی)639010258210.48308/hlit.2015.102582FAمجتبیدماوندیدانشگاه شهید بهشتیفوادمولودیدانشگاه شهید بهشتیJournal Article20150526The present article is the analysis of subjective narration in Jalal Al-Ahmad’s short stories “Someone Else’s Child” and “American Husband.” In the first part, we have dealt with theoretical issues about subjective narration and the conditions of its realization, in order to show that this kind of narration is simultaneously realized in form and content, or in aesthetic or epistemological systems. The conscious author, in order to create exulted subjective narrative, presents the “language” of the narrative and the five components of “time”, “place”, “plot”, “narrator’s voice”, and “character” in a modernist and subjective structure, and it is the manner of processing these components which produces multiple semantic and epistemic layers and creates a distance from pre-modern dogmatism. <br />Al-Ahmad was one of the first Iranian writers who tried to realize subjective narration in Persian prose, dealing with this type of narration in some of his works. In the present study, with regard to the above-mentioned theoretical framework, we have analyzed Al-Ahmad’s first and last attempt in this realm, that is, “Someone Else’s Child” (1327) and “American Husband” (1350), in the attempt to measure the amount of his success in the modern aesthetics of subjective narration, and gauge the compatibility of his thought with the epistemology of this kind of narration. مقالۀ حاضر، تحلیل روایت ذهنی در دو داستان کوتاه «بچۀ مردم» و «شوهر آمریکایی» از جلال آلاحمد است. در بخش نخست، به طرح مباحثی نظری دربارۀ روایت ذهنی و شرایط تحقّق آن پرداختهایم تا نشان دهیم این گونۀ روایت، به صورت توأمان در صورت و محتوا، یا در نظام زیباییشناسی و معرفتشناسی است که محقّق میشود. نویسندۀ آگاه برای خلق روایت ذهنی والا، «زبان» روایت و پنج مؤلّفۀ«زمان»، «مکان»، «پیرنگ»، «صدای راوی» و «شخصیت» را در ساخت و پرداختی مدرنیستی و ذهنی عرضه میکند و کیفیت پردازش این مؤلّفهها است که لایههای متکثّر معنایی و معرفتی را تولید میکند و دوری از جزمیتهای پیشامدرن را رقم میزند. آلاحمد از جملۀ نخستین نویسندگان ایرانی بود که کوشید روایت ذهنی را در داستان فارسی محقّق کند و در برخی از آثارش به این نوع روایت روی آورد. در پژوهش حاضر، با توجّه به چارچوب نظری فوق، نخستین و آخرین تلاش آلاحمد را در این حوزه، در داستانهای بچۀ مردم(1327) و شوهر آمریکایی(1350)، بررسی و تحلیل کردهایم تا میزان توفیق او را در عرضۀ زیباییشناسی نوین روایت ذهنی نشان دهیم و نیز میزان سازگاری مبانی اندیشۀ او را با معرفتشناسی این گونۀ روایت معلوم کنیم. https://hlit.sbu.ac.ir/article_102582_c3bd27629f85f9dba384c0e2d9f12ec1.pdfدانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823A Study on the Life of Mir Yahya Qazvini and his Familyسیری تحقیقی در احوال میر یحیی قزوینی و خاندان وی9110810258310.48308/hlit.2015.102583FAسعیدشفیعیوندانشگاه اصفهان0000-0001-5647-9266Journal Article20150616Mir Yahya Qazvini is one of the great historians of tenth century and the writer of the outstanding book Lob al-Tavarikh who fell out of favor of Safavid court in the last days of his life due to political reasons and religious excuses. Because of this, his children went to India in fear of punishment. This matter not only was considered as a success for the court of Indian Timurids to use the scientific capacity of this family but also put such family among the politically and culturally influential families. From among them Mir Abdul Latif and his son Mir Qias al-Din Ali Akhund and ‘Ala al-Dole Kami Qazvini played more important role in this historical period. In spite of all significance of this family there is no comprehensive and documented research about them. Using main sources, this article proposes new information about this family and their works for the first time.میر یحیی قزوینی از مورخان بزرگ قرن دهم و صاحب کتاب برجستة لبالتواریخ است که در اوخر عمر به دلایل سیاسی و بهانههای مذهبی مغضوب دربار صفوی شد.همین امر موجب گشت تا فرزندانش از ترس زجر مجازات راهی هند گردند.این مسأله افزون بر اینکه توفیقی برای دربار تیموریان هند به شمار میآمد تا از فضل و اعتبار علمی این خاندان بهره بجویند،موجب شد تا ایشان به یکی از خانوادههای متنفذ سیاسی و فرهنگی به شمار آیند .از میان ایشان میر عبداللطیف و فرزندش ،میر غیاثالدین علی آخوند و نیز علاءالدوله کامی قزوینی نقش مهمتری در این برهة تاریخی ایفا کردند.با همة اهمیت این خانواده،هنوز تحقیق جامع و مستندی در باب ایشان نشده است.در این مقاله برای بار نخست با استفاده از منابع اصلی اطلاعات تازهای از این خاندان و آثارشان ارایه میشود.https://hlit.sbu.ac.ir/article_102583_a22afd7b8cf7d1c6821722b9d8809095.pdfدانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823New discovers of eight poets from Kâzerounنویافتههایی از هشت شاعر کازرونی10913010258110.48308/hlit.2015.102581FAعبدالرسولفروتندانشگاه تهرانمنصورطباطباییدانشگاه تهرانJournal Article20150712In this paper, we use some manuscripts – ‘Jong’s and ‘Tazkare’s that not pressed – to give new information about biography and poems of eight unknown poets from Kâzeroun in Fârs province. Some of this poets didn’t introduction yet and from other poets we had infrequent couples or nothing; so in this article we completed this information. One of this poets – Jamâlâ – wrongly Supposed as three poet; but in this paper we found that this three poem is one. This eight poets that we discussed about them is: Arshad (centuries 9 & 10 AH), Jamâlâ (centuries 10 & 11 AH), Raf’at (before 12 century), Sheikh-ol Hokamâ (Defunct 1334 AH), Novbahâr (centuries 13 & beginning of 14 AH), Jonouni-e Korrâei (Defunct 1094 AH), Ja’fari (before 12 century) and Khatib-e Kâzerouni (9 Century).در این مقاله با استفاده از برخی نسخههای خطی ـ جُنگها و تذکرههایی که به طبع نرسیدهاند ـ احوال و اشعار هشت شاعر گمنام شهر تاریخی کازرون در فارس را معرفی و بررسی میکنیم. تعدادی از این شاعران تاکنون معرفی نشدهاند و تعدادی دیگر نیز ابیات اندکی از آنان در دست بوده و یا اصلاً شعری از آنان ارائه نشده بود که در اینجا به تکمیل این موارد پرداختیم. همچنین یکی از این شعرا ـ جمالا ـ بهاشتباه سه شخصیت فرض شده بود که در این جستار با استفاده از نسخههای خطی پی میبریم که این سه تن، یک نفر بیش نیست. هشت شاعر مورد بحث در این نوشتار عبارتند از: ارشد (قرن نهم و دهم هجری)، جمالا (قرن دهم و یازدهم)، رفعت (پیش از قرن دوازدهم)، شیخالحکماء (متوفی 1334ق)، نوبهار (قرن سیزدهم و اوایل چهاردهم)، جنونی کرّایی (وفات در 1094ق)، جعفری (پیش از قرن دوازدهم) و خطیب کازرونی (قرن نهم).https://hlit.sbu.ac.ir/article_102581_96764f6293df9991ef28ebf6be9a1597.pdfدانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823Commentary on the journey of Captain Atras to the North Pole with new historicism approachبررسی تفصیل مسافرت کاپیتان اطراس به سمت قطب شمالی با رویکرد تاریخگرایی نوین13115210258010.48308/hlit.2015.102580FAمریم ساداتفیاضیدانشگاه گیلانJournal Article20150517Commentary on the journey of Captain Atras to the North Pole in 1860 is a translation of the first part of Jules Verne's novel ,Les Aventures du Capitaine Hatteras [1864], by Muhammad Hassan Khan Sani al-Dawlah (Etemad al-Saltanah) which has been printed in footnote from 11 Muharram 1288 AH in the first issue of "Iran Newspaper" to the 1032nd issue. Since the Iranian newspaper was the official organ of the Iranian government at the time, the paper seeks to clarify the power relationships in the context of this literary work and show the feedback of its publication in the non-linguistic context of the institution of power and the Iranian newspaper. This is why the authors take a new historicist approach to indicate how the novel year fits into the dominant discourse of its time, and by what means transcends the text to reveal hidden layers of power.تفصیل مسافرت کابیتان اطراس به سمت قطب شمالی در سنه ی 1860مسیحی ترجمهی محمد حسن خان صنیعالدوله (اعتمادالسلطنه) است از قسمت اول رمان ژول ورن به نام Les Aventures du Capitaine Hatteras [1864] که از 11محرم 1288هجری قمری در شمارهی اول «روزنامه ایران» به صورت پاورقی چاپ شده و در صدوسیودومین شماره به پایان رسیده است. از آنجا که روزنامهی ایران ارگان رسمی دولت ایران در آن زمان به حساب میآید، نوشتار حاضر در پی آن است روابط قدرت را در متن اثر ادبی پیشگفته مشخص سازد و بازخورد انتشار آن را در بافت غیرزبانیِ نهادِ قدرت و روزنامهی ایران نشان دهد. از همین روست که نویسندگان با اتخاذ رویکرد تاریخگرایی نوین[i] میکوشند پاسخی برای این پرسش بیابند که رمان تفصیل مسافرت کابیتان اطراس به سمت قطب شمالی در سنه ی 1860مسیحی چگونه در قالب گفتمان حاکم زمان خود جای میگیرد و با چه تمهیدی از متن اثر فراتر رفته لایههای پنهان قدرت را بازمینمایاند. در نگاهی کلی فرض بر این است که ابتدا نخبگان جامعه گونهی علمی-تخیلی را از میان سایر گونههای ادبیات داستانی برای روایت داستان برمیگزیند اما بهتدریج با پیشروی داستان ساخت سنتی قدرت، گرایش علمی-تخیلی پیشین را به گونهی تاریخی-عینی معهودِ گذشته فرو میکاهد. [i]. New Histoisismhttps://hlit.sbu.ac.ir/article_102580_0280c6a207dc7aaf031f6f9efd56c60c.pdfدانشگاه شهید بهشتیتاریخ ادبیات2008-73498120150823The Rhetorical Application of Contrast along with Other Devices in Saadi's Odesکاربرد بلاغی تضاد و همآیی آن با دیگر هنرسازهها در غزلیات سعدی18320310258410.48308/hlit.2015.102584FAحمیدهنوح پیشهدانشگاه تهرانلیلاسیدقلسمدانشگاه تهرانJournal Article20150517Contrast is one of the semantic links between words that are considered both in grammar and rhetoric. In Saadi's odes, this semantic link is used in about fifty percent of the verses. The application of contrast in its simplest form is using opposite terminology to its complex form, contrast in the syntactic structure. What makes this device distinct in Saadi's odes is that contrast is often not the only device of the verse; but is combined with other linguistic elements and syntactic structures. So contrast is not an old and defunct device, but is living and stimulating. Grammatical mood ، repetitions and syntactic symmetry، relocation of main and if claused are the linguistic elements that are associated with contrast device. In some verses, the accompanying of contrast and the syntactic structure of sentences leads to a semantic contradiction of the two verses, and this unexpected entanglement fascinates the reader and is unique to Saadi.تضاد یکی از پیوندهای معنایی میان کلمات است که هم در حوزة دستور زبان و هم در حوزة بلاغت مورد توجه قرار میگیرد. در غزلیات سعدی، این پیوند معنایی تقریباً در پنجاه درصد ابیات حضور دارد. کاربرد تضاد از سادهترین شکل آن یعنی آوردن واژگان متضاد شروع میشود تا تضاد در ساختار نحوی که انواع مختلف و پیچیدهای دارد. آنچه سبب تمایز کاربرد این هنرسازه در غزلیات سعدی میشود این است که تضاد غالبا تنها هنرسازه یا آرایة بیت نیست؛ ترکیب این آرایه با دیگر عناصر زبانی و سازههای نحوی است که آن را از ابزاری کهنه و دستفرسود به هنرسازهای زنده و محرک تبدیل میکند و بر تأثیر و زیبایی سخن سعدی میافزاید. وجوه جملات، واو عطف، تکرارها و تقارنهای نحوی، جابهجایی شرط و جواب شرط از عناصر زبانی هستند که با هنرسازة تضاد همراه شده و باعث میشوند که سعدی از این صنعت ساده ابیاتی شگفت بیافریند. در برخی ابیات نیز همراهی آرایة طباق و ساختار نحوی جملات تغییر جهت و تضاد معنایی دو مصراع را به دنبال دارد و این خلاف انتظار، خواننده را مسحور میکند؛ این ساختار بدیعی- نحوی خاص سعدی است و پیش از وی سابقه ندارد. https://hlit.sbu.ac.ir/article_102584_683a01ba3e07e46066afd4594f5230c9.pdf