دانشگاه شهید بهشتی تاریخ ادبیات 2008-7349 12 2 2019 09 23 جایگاه منظومه افتخارنامه در میان حماسه های دینی جایگاه افتخارنامه در میان حماسه‌های دینی 95 119 98929 10.48308/hlit.2019.98929 FA مهدی خدادادی دانشگاه یزد مهدی ملک ثابت دانشگاه یزد یدالله جلالی پندری دانشگاه یزد Journal Article 2018 07 28 افتخارنامه منظومه ای دینی است در شرح دلاوری‌های حضرت علی(ع) که در سال 1304ه.ق سروده شده است. سرایندۀ منظومه، میرزا مصطفی صهبای آشتیانی از علمای عصر ناصری است. افتخارنامه در سال 1310ه.ق در دو جلد چاپ شده است. از ویژگی‌های منظومه این است که با رعایت ایجاز به طور کامل به زندگی حضرت علی(ع) پرداخته است. صهبا فقط به شرح جنگ‌هایی پرداخته که حضرت علی(ع) در آن‌ها حضور داشته اند چه در زمان حضرت پیامبر(ص) چه بعد از ایشان. وی با منظومه‌های دینی قبل از خود نیز آشنا بوده و بعضی مطالبش را از این منظومه‌ها بویژه حملۀ حیدری راجی اخذ کرده است. از یافته‌های پژوهش این است که منظومه‌های دینی در دوران قاجار رشد بسیار چشمگیری داشته‌اند. این منظومه برجستگی‌هایی دارد. از آن جمله، سره گرایی، که لحن حماسی منظومه را قوت بخشیده است. استفادۀ طبیعی و بجا از آرایه-های ادبی و پایبندی به مأخذ اصلی(ناسخ‌التواریخ) از دیگر ویژگی‌های منظومه است. صهبا همچنین در پایان داستان‌ها به روش فردوسی نگاهی پندآمیز و حکمت‌آموز دارد. اغراق‌های منظومه درجهت بالابردن بار حماسی آن است. در ابیات این منظومه ایجاز، استعاره، تشبیه و اغراق حماسی وجود دارد که آن را به منظومه‌های حماسی نزدیک ساخته است. افتخارنامه منظومه ای دینی است در شرح دلاوری­های حضرت علی(ع) که در سال 1304ه.ق سروده شده است. سرایندۀ منظومه، میرزا مصطفی صهبای آشتیانی از علمای عصر ناصری است. افتخارنامه در سال 1310ه.ق در دو جلد چاپ شده است. از ویژگی­های منظومه این است که با رعایت ایجاز به طور کامل به زندگی حضرت علی(ع) پرداخته است. صهبا فقط به شرح جنگ­هایی پرداخته که حضرت علی(ع) در آن­ها حضور داشته اند چه در زمان حضرت پیامبر(ص) چه بعد از ایشان. وی با منظومه­های دینی قبل از خود نیز آشنا بوده و بعضی مطالبش را از این منظومه­ها بویژه حملۀ حیدری راجی اخذ کرده است. از یافته­های پژوهش این است که منظومه­های دینی در دوران قاجار رشد بسیار چشمگیری داشته­اند. این منظومه برجستگی­هایی دارد. از آن جمله، سره گرایی، که لحن حماسی منظومه را قوت بخشیده است. استفادۀ طبیعی و بجا از آرایه­های ادبی و پایبندی به مأخذ اصلی(ناسخ­التواریخ) از دیگر ویژگی­های منظومه است. صهبا همچنین در پایان داستان­ها به روش فردوسی نگاهی پندآمیز و حکمت­آموز دارد. اغراق­های منظومه درجهت بالابردن بار حماسی آن است. در ابیات این منظومه ایجاز، استعاره، تشبیه و  اغراق حماسی وجود دارد که آن را به منظومه­های حماسی نزدیک ساخته است. https://hlit.sbu.ac.ir/article_98929_5995dce1ed66ce6cf0df32dd9b490e4e.pdf