دانشگاه شهید بهشتی تاریخ ادبیات 2008-7349 10 1 2017 05 22 Finding The Oldest Source Of Two Allusion Of Persian Literature جستجوی کهن ترین منابع تاریخی دو تلمیح ادب فارسی: «خم عیسی» و «رشتة مریم» 91 104 98865 10.48308/hlit.2017.98865 FA سید محمد دشتی دانشگاه سلمان فارسی کازرون فاطمه نوفلی دانشگاه شیراز Journal Article 2017 09 13 Allusion is one of the rhetorical figures which enjoys great importance and is numerously used in literature. The use of allusion shows that the writer enjoys richness in knowledge and culture. Through the researches that have been done on allusion, finding the most primitive and oldest sources for allusions is common and paves the way for the subsequent researches. The subject of this research is finding the two most primitive and well-known sources of allusion in Persian literature,” Khom isa(Christ)” and “reshte Maryam(Marian)”. In this piece of writing, after giving a short description of allusion and a discussion on the research history, and with respect to the common resources and our present knowledge, the originality and significance of the subject matter was proved. Then, by giving applicable examples of these two kinds of allusion taken from Persian poetical works, the resource that have been referenced were presented and the forms that have been presented in an interpretation of a verse in “masnavi” based on the resources ,were explained. Subsequently, Apocryphal Gospels (Anajil Aboo kafrifaei) were introduced which are the newly founds among the Gospels. And finally, three old sources which centuries existed before the discussed resources are presented along with their narratives. تلمیح یکی از صنایع بدیعی است که در ادبیات کارکرد فراوان و اهمیت خاص دارد و استفاده از آن، نشانة وسعت اطلاعات و غنای فرهنگی گوینده یا نویسنده است. در تحقیقات مربوط به تلمیح، یافتن کهن ترین منبع برای تلمیحات معمول است و راه را بر مطالعات بعدی هموار می‌کند. یافتن کهن ترین منبع دو تلمیح مشهور ادب فارسی: «خم عیسی» و «رشتة مریم» موضوع این مقاله است. در این نوشتار، پس از به دست دادن تعریف مختصری از تلمیح به سابقة پژوهش در این زمینه پرداخته و با توجه به منابع رایج و دانسته های کنونی، تازگی و بایستگی این پژوهش را نشان داده‌ایم. سپس با آوردن نمونه‌هایی از کاربرد این دو تلمیح در دیوانهای شعر فارسی، منابعی را که تاکنون بدانها ارجاع می‌شده معرّفی کرده‌ایم و اشکالی را که اتکا به این منابع در تفسیر بیتی از مثنوی پیش آورده باز نموده‌ایم. آنگاه به معرفی اناجیل اپوکریفائی پرداخته‌ایم که منابع نویافته از شمار این اناجیل هستند و سرانجام سه منبع بسیار کهن را که هر یک چند قرن از منابع کنونی قدیم ترند همراه با روایتهای مربوط تقدیم حضور صاحبنظران داشته‌ایم. https://hlit.sbu.ac.ir/article_98865_a10204363835bb19f4c8a3a8f404b0b9.pdf